Sevdam ıssızlığıyla sarmaş dolaş,
Ve boynu bükük..
Adresim aynı, hep aynı güneşin sabahını beklediğim kimsesiz kayalıklarımdayım.
Hani gökyüzü mavi, çimler yeşil, soğuk ırmaklar,
kuşların ötüşlerinden şarkılar vardı yasak cennetlerde...
Gezinmek nede güzeldi ,hayallerime dokunan sözlerinde..
Duyuyorsan sesimi ufuklarımda umutlarımı mum gibi söndürme güneş!
Yalnızlığımı seyrediyorum sensiz;
Biçare ışıksızım,
güneşim yok içime ince oya gibi işleyecek ..
Ellerim boş..
Hep boşluğa mı bakacak gözlerim...
Dalgaların arasında mı kalacak hüzünlü gözyaşlarım.
Ne kadar yer kaplıyormuşsun bende
İşte şimdi anladım kocaman deniz gibi sessiz ve yalnız kalışımı.
Ne gemiler geçiyor önümden ne de senden bana selam getiren kuşlar ....
Hercai ıssızlığımda batmış çamura saplanmış bir benim ..
Ufaldıkça ufalanan bir nokta bir kum tanesiyim ölesiye suskun ölesiye kimsesiz....SENSİZ!
‘’sevgidaimolsun’’
